Poesie di Ekaterina Grigorova (tradotte da E. Mirazchiyska e A. Alessandrini)

Пощенска картичка

Тук всичко е традиция – след трийсет и колко години
всичко в този зимен курорт е запазило нивото си.
Наблюдавам един мъж. Навремето го наричаха женчо.
Беше най-хубавото момче от класа ни –
един напет мъжчо, не женчо.
И сега, тъкмо по обед, какъвто е навикът на
изисканите дежавю-та,
сред лятната градина на ресторанта с
отсрещните върхове,
виждам познатия мъжчо да приема същата
безобидна шега от няколко ухилени мъжлета:
„женски мъж“, „женски мъж“.

И какво ако е така? – стискам химикалката и разсеяно се извръщам –
защото да се говори за половете ми е неприятно.

Cartolina postale

Qui tutto sembra una specie di tradizione, dopo trent’anni tutto
in questo luogo di villeggiatura è rimasto all’altezza.
Sto osservando un uomo che una volta chiamavano femminuccia.
Era il ragazzino più bello della classe,
un bel maschietto, altro che femminuccia.
E adesso, l’ora di pranzo, secondo l’abitudine
dei déjà vu sofisticati,
nel giardino estivo del ristorante
con belvedere sulle cime di fronte
vedo lo stesso maschietto da trent’anni mio compagno di classe
che accetta la stessa beffa dai compagni burloni:
“femminuccia”, “donnetta”.

Li ignoro, stringo la penna tra le dita
e guardo altrove come se fossi distratta:
parlare di generi infastidisce.

.

След клането

Когато стигнахме видях,
че сградата, предназначена за хотел,
е с три етажа по-висока от
манастирчето Свети Панталеймон.
Някаква родственица на попа ни отвори.
Бяха заклали прасе,
вътре някъде пълнеха суджуци –
жената димеше от бързане, не спираше да говори:
Преди нас други туристи домъкнали кученце.
То скимтяло, спъвало се в краката ѝ,
и толкова досадно ѝ било зъзненето му.
Къдрите ѝ сега висяха неутешимо
като оголени саби..

Al macello

Quando siamo arrivati ho visto
che l’albergo era di tre piani
più alto del piccolo convento San Pantaleimon.
Una parente del padre ci ha aperto la porta.
Da poco avevano squartato un maiale,
da qualche parte dentro riempivano salcicce,
la donna era affaccendata, non smetteva di parlare:
altri turisti avevano portato un cagnolino
uggiolava e si arrampicava sulle sue gambe
le infastidiva il suo tremare di freddo.
I suoi riccioli appendevano inconsolati
come spade fuori dalle guaine.

.
© Testi di Ekaterina Grigorova
© Traduzione di Emilia Mirazchiyska e Alessio Alessandrini

 

Eкскурзия

Уелбек на петнайсет пътува с класа си.
Германия е приказка, а той е пъхнал в чантата си
томче на Паскал.

Колоната се движи в почти непонятен ред:
всички виждат само косите си и
се блъскат по тротоара на „Кудам“.

Случва се пространството помежду им
да се увеличи.
Тогава зяпат в обувките си, подхвърлят си закачки,
не обръщат внимание на неземните момичета,
докато се спъват.

Ето ги хората без вериги,
без смъртно наказание,
които биват убивани от любовта.
Някои вече са, някои ще бъдат.
Представете си редица откачени хора
с безпризорни ръце и крака,
все още без тела,
които един в друг ще бъдат влюбени,
свободни..

Gita

Houellebecq ha quindici anni
e parte in viaggio con la scuola.
La Germania è una fiaba, lui ha infilato nella sua borsa
un volumetto di Pascal.

La fila si muove misteriosamente:
ognuno vede davanti a se solo nuche
e si accalcano sul marciapiede del “Ku’dam”.

Capita che lo spazio fra di loro
si allarghi.
Allora si fissano le scarpe, si fanno gli scherzacci
si ignorano le ragazze stupende
fino a quando s’inciampa.

Eccoli qui, tutti, persone, senza catene
senza pena di morte
ma uccisi dall’amore.
Alcuni già freddati, altri tra poco.
Immaginate una fila di pazzi
con forti gambe e braccia,
senza corpi ancora
saranno innamorati
l’uno dell’altra
saranno liberi

.

Любимите

Глупашката ми доброта, площта на моя гняв
нагорнището, което винаги съм представлявала
една вдървеност под пъргавите пръстчета,
вратата тръшната с предостатъчност.

Не трябва да разплакваме любимите си.
Любимите не бива да плачат.
Убиват ни, нас ни убиват
стигат ни намеците..

Le amate

Mia stupida bontà, campo della mia rabbia
L’erta da sempre sognata
irrigidimento delle dita sagaci
porta sbattuta con esasperazione.

Non dobbiamo far piangere le nostre amate.
Le amate non dovrebbero piangere.
Ci uccidono, ci stanno uccidendo
ci bastano le allusioni.

.
© Testi di Ekaterina Grigorova
© Traduzione di Emilia Mirazchiyska

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

w

Connessione a %s...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.