Letteratura bulgara

PoEstate Silva: Кristin Dimitrova, Tre poesie tradotte da Emilia Mirazchiyska

 

LA VITA È

treni persi,
colpo di fulmine,
restituire il guadagnato,
guadagnare il restituito,
finire canzoni cantate,
dare il tono alle nuove,
costruire isole
segrete al futuro,
lavorare al presente,
perdere il perduto.

ЖИВОТЪТ Е

изпуснати влакове,
любов от пръв поглед,
връщане на спечеленото,
печелене на повърнатото,
допяване на изпети песни,
даване на тон за нови,
строежи на тайни
острови в бъдещето,
работа в настоящето,
губене на загубеното.

 

CON L’OCCHIO ARMATO

La bussola che mi hai regalato
funziona.
Ora so
dove è Sud
dove è Est
dove è su
dove è giù.
Dove non pensi a me
da dove non arrivi.
È normale che tu abbia la tua vita.
È normale che io dia un occhio alla bussola.

С ВЪОРЪЖЕНО ОКО

Компасът, който ти ми подари,
работи.
Сега вече знам
къде е юг,
къде е изток,
къде е горе,
къде е долу.
Къде не мислиш за мен,
откъде не идваш.
Нормално е да си имаш свой живот.
Нормално е да поглеждам компаса.

 

DALLA FINESTRA DI UN CANTO

Questo non è solo un canto, non è solo una bocca.
Questo è un foro da cui irrompe il mondo eterno,
l’alito del caos onesto dove le intenzioni
permangono nella loro scintilla d’origine. Tutte le sorti
sono ugualmente forti. Tutti i sensi
sono ugualmente svegli, non storti, non quieti,
il senso esiste per sè, il tempo non è ancora nato.
Questa è un’apertura da cui irrompono
i canti più antichi con le loro ali di pipistrello,
una breve finestra che dà su quello
.              che forse eravamo
.              e che potremmo ridiventare.
Finestre. Si aprono, si chiudono.
La paura della corrente riassicura.
Hai paura del buio?
Con te – no.

ПРЕЗ ПРОЗОРЕЦА НА ЕДНА ПЕСЕН

Това не е просто пеене, не е просто уста.
Това е дупка, през която нахлува вечният свят,
дъхът на честния хаос, сред който намеренията
са в изначалната си искра. Всички съдби
са еднакво силни. Всички сетива
са еднакво будни, неизкривени, непомирени,
смисълът съществува сам за себе си, времето
още не се е родило.
Това е зев, през който нахлуват
най-древните песни с кожените си криле,
кратък прозорец към онова,
.               което може би сме били
.               и което бихме могли да бъдем.
Прозорци. Отварят се, затварят се.
Страхът от течение презастрахова.
Страхуваш ли се от тъмното?
С теб – не.

 

Traduzione dal bulgaro di Emilia Mirazchiyska

Poesie di Alexander Shurbanov tradotte da Francesco Tomada

 

LA LATTAIA DI VERMEER

Le braccia – forti, pulite –
sono scoperte sino ai gomiti.
Una mano sostiene
da sotto il bricco in terracotta,
l’altra lo tiene saldamente
da sopra,
piegandolo appena
sopra una ciotola
posta sul tavolo
fra una pagnotta sferica
in un canestro
e un’anfora rigonfia.
Un sottile rivolo di latte
si allunga dal bricco
alla ciotola,
legando insieme
l’intero dipinto.
A sinistra sta la finestra.
Il capo della giovane
è appena inclinato
sulla sua spalla,
i capelli sono raccolti sotto
la cuffia olandese inamidata
con una falda stretta
e l’altra un poco distesa.
Gli occhi, abbassati,
guardano il latte
che continua a fluire.
Non è questo potere dell’arte
davvero meraviglioso?
I secoli scorrono
oltre il bricco in terracotta
mentre si inclina sopra la ciotola
con un angolo immutato,
le guerre imperversano,
le città vengono distrutte dagli incendi,
le navi affondano
e gli aerei si schiantano al suolo,
i governi, gli stati, le nazioni e le filosofie
vanno e vengono,
il mondo si rinnova,
divenendo irriconoscibile.
Eppure questo sottile rivolo bianco di latte
continua a fluire
dal bricco alla ciotola,
e il bricco è ancora pieno,
e il volto
della giovane che non invecchia
trabocca di quiete.

VERMEER’S MILKMAID
The arms – strong, clean –
are bared up to the elbows.
One hand props
the earthen jug from below,
the other holds it firmly
from above,
tilting it slightly
over a bowl
placed on the table
between a round loaf
in the bread-basket
and a bulging pitcher.
A thin trickle of milk
stretches from the jug
to the bowl,
tying the whole picture
together.
On the left is the window.
The young woman’s head
is slightly tilted
over the shoulder,
the hair is pulled under
the starched Dutch bonnet
with one wing pressed tight
and the other a little spread out
The eyes, downcast,
watch the milk
as it keeps flowing.
Isn’t this power of art
truly wonderful?
Centuries pass
by the earthen jug
as it tilts over the bowl
at an unchanged angle,
wars rage around,
cities are consumed by fire,
ships sink
and planes crash on the ground,
regimes, states, nations, philosophies
come and go,
the world becomes new,
changing out of recognition.
Yet this thin white trickle of milk
keeps flowing
from the jug into the bowl,
and the jug is still full,
and the face
of the unaging young woman
overflows with calm.

(altro…)

Poesie di Ekaterina Grigorova (tradotte da E. Mirazchiyska e A. Alessandrini)

Пощенска картичка

Тук всичко е традиция – след трийсет и колко години
всичко в този зимен курорт е запазило нивото си.
Наблюдавам един мъж. Навремето го наричаха женчо.
Беше най-хубавото момче от класа ни –
един напет мъжчо, не женчо.
И сега, тъкмо по обед, какъвто е навикът на
изисканите дежавю-та,
сред лятната градина на ресторанта с
отсрещните върхове,
виждам познатия мъжчо да приема същата
безобидна шега от няколко ухилени мъжлета:
„женски мъж“, „женски мъж“.

И какво ако е така? – стискам химикалката и разсеяно се извръщам –
защото да се говори за половете ми е неприятно.

Cartolina postale

Qui tutto sembra una specie di tradizione, dopo trent’anni tutto
in questo luogo di villeggiatura è rimasto all’altezza.
Sto osservando un uomo che una volta chiamavano femminuccia.
Era il ragazzino più bello della classe,
un bel maschietto, altro che femminuccia.
E adesso, l’ora di pranzo, secondo l’abitudine
dei déjà vu sofisticati,
nel giardino estivo del ristorante
con belvedere sulle cime di fronte
vedo lo stesso maschietto da trent’anni mio compagno di classe
che accetta la stessa beffa dai compagni burloni:
“femminuccia”, “donnetta”.

Li ignoro, stringo la penna tra le dita
e guardo altrove come se fossi distratta:
parlare di generi infastidisce.

.

След клането

Когато стигнахме видях,
че сградата, предназначена за хотел,
е с три етажа по-висока от
манастирчето Свети Панталеймон.
Някаква родственица на попа ни отвори.
Бяха заклали прасе,
вътре някъде пълнеха суджуци –
жената димеше от бързане, не спираше да говори:
Преди нас други туристи домъкнали кученце.
То скимтяло, спъвало се в краката ѝ,
и толкова досадно ѝ било зъзненето му.
Къдрите ѝ сега висяха неутешимо
като оголени саби..

Al macello

Quando siamo arrivati ho visto
che l’albergo era di tre piani
più alto del piccolo convento San Pantaleimon.
Una parente del padre ci ha aperto la porta.
Da poco avevano squartato un maiale,
da qualche parte dentro riempivano salcicce,
la donna era affaccendata, non smetteva di parlare:
altri turisti avevano portato un cagnolino
uggiolava e si arrampicava sulle sue gambe
le infastidiva il suo tremare di freddo.
I suoi riccioli appendevano inconsolati
come spade fuori dalle guaine.

.
© Testi di Ekaterina Grigorova
© Traduzione di Emilia Mirazchiyska e Alessio Alessandrini

 

(altro…)

Alcune poesie di Ekaterina Grigorova (tradotte da Emilia Mirazchiyska)

 

Имах талант да плача за всички вас,
които бяхте двама в началото. После станахте повече,
все повече и по-малко от това. Накрая никой нямаше да умре.
Но да не преувеличаваме, защото можех да забравям най-важното.
Как стигнах до теб все пак не е чудо, а обикновена история.
Аз бях повърхностна и лековерна, съвсем повърхностна,
но не добра, а нежна и свирепа;
и не за любовта, тогава не, а за летежа на тялото.
То свистеше, зъбите чаткаха като копита, както сега
от бруксизма нещо екне.
Но да не преувеличаваме: мракът не винаги помага на крадците.
Въпреки че съм ужасена от сънищата предупредителни,
от тях повече, отколкото от предупреждението,
понякога нощите са пълни с хиацинт, хиацинт,
И макар да има натрапчивост и коварство в думата,
нека не преувеличваме нейното съвършенство..

Avevo un talento per piangere tutti voi
eravate due all’inzio, poi vi siete moltiplicati
sempre di più ma non importava. Alla fine nessuno moriva.
Ma non dimentico mai l’essenziale.
Come sono arrivata da te non è miracolo, ma una storia qualunque.
Ero superficiale e credulona, frivola assai,
buona no, ma dolce e feroce;
non per l’amore, allora no, ma per il volo del corpo.
Fischiava, i denti picchietavano come zoccoli, ora
dal brusio qualcosa rieccheggia.
Non sempre il buio aiuta i ladri
Anche se terrorizzata dai sogni premonitori
− più dai sogni che che dal monito −
le notti sono piene di giacinti e giacinti
c’è qualcosa di ossessivo e perfido
nella parola e non si può esagerare la sua perfezione.

.

вашите ръце ми показаха какво да виждам
от ръцете ви какво да не виждам когато се уча
да бъда пътуващ път и да не бъда нито той
нито аз понеже вашите ръце дариха тези куполи
бетона и пълноводните улици
милосърдието за приют на наказанието
го направиха ръцете ви не за мен
но чуйте само как им благодаря и не проклинам
което някога обичах.

le vostre mani mi mostravano cosa vedere
delle vostre mani e cosa non vedere quando imparo
mentre sono il viaggio e non sono più io
le vostre mani ci hanno regalato queste casematte
il cemento armato e le vie inzuppate d’acqua
la misericordia ospizio per martiri
fatto dalle vostre mani non sono io lì
ma ringrazio lo stesso e non maledico
quello che una volta amai (altro…)