Luca Benassi, poesie da “La parola del nemico”

 

Luca Benassi pubblica in Macedonia l’antologia Зборот на непријателот – La parola del nemico (PNV Publishing, Skopje, Macedonia 2019), in edizione bilingue italiano-macedone, a cura di Julijana Velichkovska e nella traduzione di Dario Todorovski e Katarina Velichkovska, con una nota critica di Vladimir Martinovski, poeta e professore di letteratura comparata all’Università Cirillo e Metodio di Skopje. Il libro, oltre a far conoscere il poeta romano nei Balcani (sempre nel 2019 la casa editrice Alma ha pubblicato un’antologia delle sue poesia in serbo (Очи и звезда – Gli occhi e la stella, Belgrado, Serbia 2019), offre l’occasione di ripercorrere la sua produzione dal 2005 al 2012, con una sezione inedita di testi scritti fra il 2013 e il 2015. La selezione, curata dallo stesso poeta che ha riorganizzato i testi per nuclei tematici che solo in parte ripropongono la scansione temporale delle pubblicazioni, consente una panoramica complessiva sulla sua poesia.

 

1

Io sbaglio sempre
e forse dovrei tenere un segno
acceso nella carne come un faro
inciderlo sulla mano come una croce
una lettera indecifrabile
dell’alfabeto del dolore
che dica il qui e l’ora
dei miei sbagli:
tu lo sai, mi perdo
(o ci perdiamo entrambi
-ci perdiamo tutti)
smarrisco la via
della nostra quiete
che conduce al bacio
lieve del ritorno.

секогаш грешам
и можеби треба да држам знак
што ќе свети во месото како фар
да го врежам во дланката како крст
како недешифрирано писмо
на азбуката на болката
којшто ќе кажува, ова е времето
на моите грешки:
го знаеш ти тоа, се губам
(или се губиме двајцата
– се губиме сите)
ми се губи патот
на нашиот спокој
што води до нежниот бакнеж
на враќањето.

 

2

Bisogna aspettarli al varco i salmoni
al collo di bottiglia della foce
spauriti, mentre accalcano l’acqua
bisogna tendere la rete dove
la superficie si increspa di pinne
le branchie annaspano quel desiderio
che riproduce il transito di nuove
generazioni. Allora è il momento
di calare la rete, di tendere
alla gola il laccio, l’arpione aguzzo.
All’uscita della metro noi siamo
salmoni ignari verso la mattanza.

Лососите треба да се пречекаат на преминот
на грлото од устието, во тесно,
уплашени, додека во јато ја препливуваат водата
треба да се фрли мрежата
таму каде што површината се препелка со перки,
а жабрите трепетат од внатрешниот порив
да создадат премин за новите
генерации. Сега е моментот
да се фрли мрежата, да се затегне
гајтанот кај грлото, да се забоде остриот харпун.
На излезот од метрото лососи сме
несвесно во колеж што одат.

 

3

Siamo come barattoli pieni
di spezie nella cucina
con le tisane da scegliere con cura
siamo l’ortica, il tiglio e la melissa.
Ci vuole la pazienza vegetale
che riempie la fatica dei balconi
per essere vetro fine che ama
la polvere, l’odore indifferente
delle essenze.
Mettete in infusione le nostre viscere
bollite come pesci o patate
e poi colate il succo rosso
che si incrosta al fondo della tazza.

Како теглички сме полни
со зачини во кујната
со билни чаеви грижливо одбрани
коприва сме, липа и маточина.
Потребно ни е трпението на билките
што ги исполнуваат задушните балкони
за да станеме фино стакло, што ја сака
правта, неумоливиот мирис
на есенциите.
Ставете ги нашите утроби во вода да отстојат
како риби или компири варени
исцедете го потоа црвениот сок
што на дното од шолјата се згрутчува.

 

4

Questo muro mi somiglia, bianco
e senza porte, al sole della sera.
E il luogo braccato dalle ombre
un ridosso rovente
alla bocca del porto, quando il vento cala
e il cemento mi restituisce nero
come un ferro o un sasso
dimenticato nella brace.
Oltre ci sei tu: un respiro
di farfalla, una schiuma,
un’onda presa fra le dita
che non rimane e torna acqua,
un mare azzurro calmo di sogni
teso all’orizzonte del desiderio.

Овој ѕид личи на мене, бел е
и без врати, на вечерното сонце.
Тоа е место уловено од нијансите
на горештото и врело засолниште
во устата на пристаништето, кога ветрот се спушта
и цементот ми го враќа црнилото
како некое железо или камен
заборавен во жарта.
Отаде си ти: здив
на пеперуга, на пена,
бран фатен меѓу прстите
што не останува и се враќа во вода,
спокојно и сино море од сништа
послано на хоризонтот на копнежот.

 

5

Ascolta la parola del nemico
il sussurro irriverente che ti guarda
dal giallo del copriletto, dai marciapiedi
roventi nel tramonto inatteso
su una città di parole.
Ascolta la bocca del tuo corpo
il suo dolore estraneo, i cateteri,
i cerotti, i tubi infilati nella pelle
a dirti che il nemico è lì
in ciò che non sei, in quello che non offri
nel piacere che non prendi
nella fedeltà interrotta dei verbi
quando torni a casa
e sorridi.

Слушни го зборот на непријателот
непристојниот шепот што те гледа
од жолтеникавоста на прекривката, од
горештите тротоари на неочекуваното зајдисонце
врз еден град од зборови.
Слушни ја устата на твоето тело
нејзината туѓа болка, катетрите,
лепенките, вметнатите цевки во кожата
кои ти велат дека непријателот е таму
во она што не си, во она што не го нудиш
во задоволството што не си го дозволуваш
во непрекинатата доверба на глаголите
кога се враќаш дома
и се насмевнуваш.

 

Luca Benassi è nato nel 1976 a Roma, dove vive e lavora. Ha pubblicato le raccolte poetiche Nei Margini della Storia, (2000), I Fasti del Grigio (2005), L’onore della polver” (2009) e le plaquette Di me diranno (2011) e Il guado della neve (2012). Ha inoltre pubblicato insieme alla poetessa Maki Starfield l’e-book Duet of Lines Sen no Nijuso (testi in italiano, inglese e giapponese, Junpa edition 2016). Nel 2018 è uscita La schiena del cielo – La espalda del cielo, antologia con testi in italiano e spagnolo, tradotti da Stefano Strazzabosco, Emilio Coco e Giovanni Darconza. Nel 2019 ha pubblicato ЗБОРОТ НА НЕПРИЈАТЕЛОТ/La parola del nemico, in edizione bilingue italiano-macedone, a cura di Julijana Velichkovska (PNV Publisjing, Skopje, Macedonia) e Очи и звезда/Gli occhi e la stella in traduzione serba (Alma, Belgrado, Serbia). Ha tradotto De Weg del poeta fiammingo Germain Droogenbroodt (“Il Cammino”, 2002). Ha pubblicato la raccolta di saggi critici Rivi strozzati poeti italiani negli anni duemila (2010). Ha curato l’opera antologica Magnificat. Poesia 1969-2009 (2009), che raccoglie l’intera produzione della poetessa Cristina Annino, l’antologia critica Percorsi nella poesia di Achille Serrao (2013) e La casa dei Falconi, poesia 1974-2014 (2014) che antologizza l’intera produzione di Dante Maffìa.

 

 

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo di WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Google photo

Stai commentando usando il tuo account Google. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

Connessione a %s...

Questo sito utilizza Akismet per ridurre lo spam. Scopri come vengono elaborati i dati derivati dai commenti.