Tre poesie di Roman Kissiov (Traduzione di E. Mirazchiyska e A. Vanni)

 

В ПОСЛЕДНО ВРЕМЕ

светът полудя
промениха се природните закони
климатът се измен
слънцето вече изгрява от запад
смесиха се ден и нощ добро и зло
вечното лято се премести на север
земното притегляне отслабна
в безтегловност са душите
човекът озверя
звярът се очовечи
керванът си лае – кучетата си вървят

NEI TEMPI ULTIMI

Il mondo è impazzito
le leggi della natura sono cambiate,
il clima è mutato
il sole ormai si leva dall’Ovest,
si sono mescolati giorno e notte, il bene ed il male,
l’estate eterna si è trasferita al Nord,
la gravitazione ha forze deboli
in stato d’imponderabilità sono le anime,
l’uomo è diventato bestiale
la bestia è diventata umana,
l’urlo come ultimo
verso di una voce.

 

ТАЙНА. СЪН

Черна звезда изгрява над мен
Светъл мрак ме изпълва
Тайната влиза в съня ми
и ми шепти на някакъв
неразбираем език
Бучат небесни води
Валят потопни дъждове
Подземен вятър свири
с костите на древни предци
Една старица кърми млад орел
В планините вият глутници овце
във вълчи кожи
В полето стадо живи камъни пасе
Сърцето ми се вкаменява
и става техен пастир
Зрящият Камък се превръща в хляб –
храна за моите видения
Погледът ми е прозрачно семе
което покълва в паметта
на Бъдещето
и израства във високо дърво
В неговите клони
райска птица гнезди
и снася великденски яйца
От тях се излюпват
моите бъдещи дни

SOGNO. SEGRETO

Una stella nera si leva sopra di me
un buio chiaro mi colma,
il segreto sta entrando nel mio sogno
e mi sussurra in una certa
lingua incomprensibile.
Scrosciano le acque del cielo
cadono le piogge del diluvio.
Un vento sotterraneo suona
come le ossa degli antichi antenati.
Una vecchia vallata una giovane aquila,
in montagna ululano branchi di pecore
in pelli di lupi.
In campagna un gregge di sassi vivi pascola sul prato
Il mio cuore diventa pietra,
e muta nel loro pastore.
La Pietra vedente si trasforma in pane – cibo
per le mie visioni.
Il mio sguardo è un seme trasparente
che germoglia nella memoria
del Futuro
e cresce nell’albero alto
con i suoi rami,
l’uccello del paradiso nidifica
e depone uova Pasquali.
Dall’uovo escono
I miei giorni futuri.

 

ОТИВАТ СИ БАЩИТЕ НИ

                          В памет на моя баща

Отиват си бащите ни отиват си
бавно постепенно си отиват
отиват си от стаите задушни
от забързаните улици
и от северните ветрове отиват си
отиват си от пролетните дъждове
от летните градини и есенни мъгли
отиват си отиват си бащите ни
година след година си отиват
отиват си от своите илюзии отиват си
отиват си от болката и от тъгата
отиват си от този свят бащите ни
отиват си през месеца в който са родени

Отиват си от нас бащите ни отиват си
бавно постепенно си отиват
отиват си от себичното ни ежедневие
от задъханото безразличие от страховете ни
отиват си от нашето неверие отиват си
отиват си от суетните ни дребни грижи
и от малодушното мълчание отиват си
отиват си от нас и от нашите предателства
бащите ни отиват си бащите ни

Отиват си от нас и от света бащите ни
бавно постепенно си отиват
за да ни посрещнат някой ден Отвъд
и да ни представят на нашия Отец
въздъхвайки: Отче, прости им, понеже
те не знаеха какво вършат!

SE NE VANNO I NOSTRI PADRI

                               In memoria di mio padre

Se ne vanno i nostri padri se ne vanno
lentamente di continuo se ne vanno
se ne vanno dalle camere strangolate
dalle strade accelerate
e dai venti del Nord se ne vanno
se ne vanno dalle piogge di primavera
dai giardini d’estate e le nebbie d’autunno
se ne vanno se ne vanno i nostri padri
anno dopo anno se ne vanno
se ne vanno dalle proprie illusioni se ne vanno
se ne vanno da questo mondo i nostri padri
se ne vanno nel mese in cui sono nati

se ne vanno da noi i nostri padri
lentamente di continuo se ne vanno
se ne vanno dal nostro trantran egocentrico
dall’indifferenza e con gli affanni delle nostre paure
se ne vanno dalla nostra incredulità se ne vanno
se ne vanno dalle nostre piccole vanitose preoccupazioni
e dal silenzio impavido se ne vanno
se ne vanno da noi e dai nostri tradimenti

se ne vanno da noi e dal mondo i nostri padri
lentamente di continuo se ne vanno
per ospitarci un giorno Al di là
e presentarci al nostro Padre,
nel respiro: Padre, perdonali, perché
non sapevano che cosa facevano!

 

Traduzione di Emilia Mirazchiyska e Antonio Vanni

Foto di Ivan Zahariev

Roman Kissiov (Роман Кисьов) è nato nel 1962 a Kasanlak, è cresciuto a Ruse sul Danubio e si è laureato all’Accademia di Belle Arti di Sofia, la città dove vive e lavora. È pittore e autore di otto di libri di poesia pubblicati in Bulgaria e di altri sei libri di poesie scelte pubblicati all’estero. Come pittore ha tenuto delle mostre personali a Sofia, Vienna, Berlino e Scopje. Ha partecipato a mostre collettive in Bulgaria, Italia, Repubblica Macedonia e USA.
È stato inoltre inserito in numerose antologie internazionali (in Italia è presente nell’antologia curata da Giuseppe Napolitano Traduzioni sparse, 2014). Traduttore di poeti lui stesso, ha curato l’antologia panoramica della poesia macedone pubblicata nel 2016 in Bulgaria. È un membro di rappresentanza dell’Unione degli scrittori di Armenia.

Emilia Mirazchiyska è nata nel 1972 a Sofia, Bulgaria, dove vive. È editore e direttore della piccola casa editrice Scalino, che include a catalogo anche due antologie in italiano da lei curate: Maternità possibili (insieme a Rayna Castoldi, 2011) e Saluti a Dickens. 15 storie di Natale (2012). Oltre ad aver insegnato per anni storia dell’arte, è traduttrice di poesie di Dome Bulfaro (insieme a Evelina Miteva) e di Francesco Tomada pubblicati in Bulgaria da Scalino. Ha inoltre tradotto dal bulgaro all’italiano con diversi co-traduttori/poeti italiani i libri di alcuni importanti poeti bulgari: Vladimir Levchev (Amore in piazza, Terra d’ulivi edizioni, 2016, nella loro traduzione con Fabio Izzo); Beloslava Dimitrova (La natura selvaggia, Arcipelago itaca edizioni, 2017, nella loro traduzione con Danilo Mandolini); Aksinia Mihaylova (Nel delta del mondo, Edizioni Kolibris, 2017, nella loro traduzione con Francesco Tomada).

Antonio Vanni è nato ad Isernia nel 1965. Ha pubblicato le seguenti raccolte di poesie: La nube (1984), Alcadi (1986), Viale dei persi (1987), L’albero senza rami e la luna (1992, pref. di Giorgio Bàrberi Squarotti), Diario di una nuvola bassa (1994, seconda edizione 2014), L’Ariel (1997, pref. di Giorgio Bàrberi Squarotti), Rosa Carsica (1999, pref. Pasquale Maffeo, pubblicazione Premio “Libero De Libero”), Il porto vecchio delle farfalle (2000, pref. di Maria Grazia Lenisa), Le artemie (2004), Plasmodio (2017, pref. di Giuseppe Napolitano). È autore anche di una raccolta di racconti: La Passeggiata. Racconti brevi (2007). Nel 1995 Fulvio Castellani pubblica la monografia Dai gradini del tempo e del sogno. Introduzione alla poesia di Antonio Vanni, Ed. Eva, Venafro.

One comment

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

Connessione a %s...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.