poesia macedone contemporanea

Stefan Markovski, La morte non ha nulla di sublime… (trad. di E. Mirazchiyska)

Стефан Марковски/Stefan Markovski

 

Смртта не е возвишена, историјата не е мудра

Смртта не е возвишена, историјата не е мудра
рече часовничарот пред порти од дуќанот
треперот на гитарските жици откај плоштадот
ламтеж е по проѕирна слобода
која за мајсторот може да ја опише
само филигран од крила на пеперуги
кои веќе слетале на главите од статуите
.                                                                              што треба да оживеат.
Лудиот сликар го црта градот погледнат од месечината
Пекаат по мостови улиците обоени од пешачки премини
судбоносен немир произведува
дни од минато заробено во клепсидра
Смртта не е возвишена, историјата не е мудра
светлината нѐ раскинува на мигови
кон кои водат сите патишта на два-три ангела што не знаат за време
душата е знаме развиорено на каракамен
Смртта не е возвишена, историјата не е мудра
Ти си моето лудило и куќа на изгрејсонцето
визија на небо што паѓа
.                                               и ни ги бере погледите во тажен дожд.
Лудилото не е возвишено, сегашноста не е сеприсутна
Луда си, а месечината останува посилна од ноќта
ко што се усните посилни од зборови
родени негде меѓу тела чии меѓи бојосуваат души
со тажен дожд.
Откажи се од ѕвездите
зашто ноќта ќе ти ја покаже само
онаа страна на месечината
што ја одразува светлината на солзите.

21.08 2018,
пред куќата на Виктор Иго во Сан Хуан

 

La morte non ha nulla di sublime, la storia non è saggia

La morte non ha nulla di sublime, la storia non è saggia
ha detto l’orologiaio davanti alla porta della bottega
e il tremito delle corde di una chitarra in piazza
è il desiderio di chiara libertà
che secondo il maestro descrive solo
filigrana d’ali di farfalle
posatesi su teste di statue –
.                                                pronte a ritornare in vita.
Il pazzo pittore ha dipinto la città osservata dalla luna
dove le strade colme di strisce pedonali bramano ponti
e l’inquietudine fatale produce giorni
di un passato imprigionato in una clessidra.
La morte non ha nulla di sublime, la storia non è saggia
la luce ci strappa in attimi
verso cui portano tutti i sentieri di due o tre angeli che non sanno cosa sia il tempo
l’anima è una bandiera spiegata su una pietra nera
La morte non ha nulla di sublime, la storia non è saggia
E tu sei la mia pazzia e la mia casa al sorgere del sole
la visione del cielo che cade
.                        e raccoglie i nostri sguardi in una triste pioggia.
La pazzia non ha nulla di sublime, il presente non è onnipresente
Sei pazza e la luna rimane più forte della notte
come più forti sono le labbra delle parole
nate tra i corpi i cui contorni colorano le anime
con una pioggia piena di dolore.
Rinuncia alle stelle
perché la notte ti offrirà solo la visione
di quella parte della luna
che riflette la luce delle lacrime.

21.08 2018,
di fronte alla casa di Victor Hugo a San Juan

 

Traduzione di Emilia Mirazchiyska

 

Stefan Markovski (Стефан Марковски) è nato nel 1990 a Gevgelja (Macedonia). È laureato in lettere e drammaturgia all’Università di Scopje. È autore di due romanzi, di tre libri di saggi, due raccolte di racconti e cinque libri di poesie. Нa scritto anche dei copioni ed è caporedattore della prestigiosa rivista letteraria macedone, “Sovremenost”.

Poesie di Mitko Gogov (trad. di E. Mirazchiyska e S.M. Bonin)

(foto di Stole Angelov)

 

ЛЕДЕНА ВОДА

Во просторите на интергалактическото доба,
каде леталата на бестелесните суштества
се разминуваат,
течат водопади со пратечноста
на хибернираните ребуси.

Комуникациja на вселенската прашина
со брановете на временските интеграли.
Паравмрежување на индиго светлини
со спектралната Вистина.
Пулсирање на сигнали
кои го покажуват излезот
од фракталите наречени живот.

Степски релjeфи изгравирани
по кружните маси на безвременските сфери,
симболи на дамнешни патокази
одблеснуваат во мемориjaта
на …

… слоновите.

ACQUA GELIDA

In spazi di ere intergalattiche,
dove si incrociano astronavi di esseri
senza corpo,
sgorgano cascate di preliquido
di rebus ibernati nel tempo

Messaggi del pulviscolo dell’universo
trasmessi su frequenze di integrali temporali.
Intarsi di luce blu indaco
con la Verità dello spettro.
Il pulsare di segnali
che mostrano la fuoriuscita
di frattali che hanno nome vita.

Rilievi di steppa incisi
sulle tavole rotonde di sfere temporali
simboli di antiche carte stradali
rievocati come lampi nella memoria
degli …

… elefanti.

(altro…)

Poesie di S.G. Dimoski (trad. di Emilia Mirazchiyska)


 

Секојдневна песна

животот не е само курва
туку и ти око мое и ти!

тревата наврапито што расте
и уште побрзо што венее
не е само ненадеен здив
туку и ти срце мое и ти.

каменот не е само обескрилена птица
водата не е само постојан изгрев
туку и ти крв моја и ти.

една ѕвезда паѓа
и гасне во моето крило

ох, вознеси се! вознеси се!

Canzone quotidiana

non solo la vita è una puttana
ma anche tu occhio mio anche tu!

non solo l’erba che cresce in modo veloce
e ancora più velocemente appassisce
è un respiro sorprendente
ma anche tu cuore mio anche tu.

non solo il sasso è un uccello senza ali
non solo l’acqua è un’alba incessante
ma anche tu sangue mio anche tu.

una stella cade
e si spegne nella mia ala

oh, innalzati! innalzati!

(altro…)