Poesia bulgara contemporanea

Tre poesie di Roman Kissiov (Traduzione di E. Mirazchiyska e A. Vanni)

 

В ПОСЛЕДНО ВРЕМЕ

светът полудя
промениха се природните закони
климатът се измен
слънцето вече изгрява от запад
смесиха се ден и нощ добро и зло
вечното лято се премести на север
земното притегляне отслабна
в безтегловност са душите
човекът озверя
звярът се очовечи
керванът си лае – кучетата си вървят

NEI TEMPI ULTIMI

Il mondo è impazzito
le leggi della natura sono cambiate,
il clima è mutato
il sole ormai si leva dall’Ovest,
si sono mescolati giorno e notte, il bene ed il male,
l’estate eterna si è trasferita al Nord,
la gravitazione ha forze deboli
in stato d’imponderabilità sono le anime,
l’uomo è diventato bestiale
la bestia è diventata umana,
l’urlo come ultimo
verso di una voce.

(altro…)

Due poesie di Mila Lambovska (tradotte da Emilia Mirazchiyska)

Violoncello capriccioso domenica

Conto le cornacchie
sto impaludendo
fa’ le cose giuste
un gargarismo
mi arrotondo
come lo senti, così pronuncialo
eludiamo responsabilità
esprimendo i sentimenti con attenzione
desideriamo
a volte crolliamo
in silenzio scaviamo cavità
sempre più fonde sempre più addentro
per evitare l’incontro
pronuncialo anche se di fuoco
giugno è quasi luglio
passa al semaforo rosso

.

Капризно виолончело неделя

броя гаргите
блатясвам
прави правилните неща
правя си гаргара
навивам се на кравай
кажи го както го чувстваш
презастраховаме се
с умело изразяване на чувствата
копеем
понякога се срутваме
мълчаливо дълбаем коруби
все по-надълбоко все по-навътре
за да избегнем срещата
говори даже да е нажежено
юни е почти юли
мини на червено

.

Gettati tra le nuvole

sfreghiamo ció che resta della cera dal silenzio addensato
parole della mia e della sua lingua baciano l’aria
lasciando illese le tele dei ragni
Sbalorditi dalla tempesta
i denti spezzati di case crollate
e un cimitero di rottami dall’altro lato della strada
volano sopra ali di farfalla
Le mia grida svegliano
la vecchia sorda al primo piano
la sento strascicare le ciabatte consumate
mandare al diavolo i ratti
dello scantinato
e pregare il buon dio
di prenderla ormai
Veniamo velocemente
spronati dai tuoni

.

Захвърлени в облаците

чегъртаме нагара от натрупаното мълчание
думи на моя и неговия език целуват въздуха
без да разкъсват паяжините
Зашеметени от бурята
изкъртените зъби на порутените къщи
и автоморгата от другата страна на улицата
летят на крилете на пеперудите
Крясъците ми събуждат
глухата бабичка от първия етаж
чувам я как тътри протритите си чехли
как проклетисва плъховете
от сутерена
как се провиква към добрия бог
да я взема вече
Свършваме бързо
пришпорвани от гръмотевиците

.

© Traduzione dal bulgaro di Emilia Mirazchiyska

© Mila Lambovska, in L’anno di Giorgia, Scalino editore, 2016

Poesie di Ekaterina Grigorova (tradotte da E. Mirazchiyska e A. Alessandrini)

Пощенска картичка

Тук всичко е традиция – след трийсет и колко години
всичко в този зимен курорт е запазило нивото си.
Наблюдавам един мъж. Навремето го наричаха женчо.
Беше най-хубавото момче от класа ни –
един напет мъжчо, не женчо.
И сега, тъкмо по обед, какъвто е навикът на
изисканите дежавю-та,
сред лятната градина на ресторанта с
отсрещните върхове,
виждам познатия мъжчо да приема същата
безобидна шега от няколко ухилени мъжлета:
„женски мъж“, „женски мъж“.

И какво ако е така? – стискам химикалката и разсеяно се извръщам –
защото да се говори за половете ми е неприятно.

Cartolina postale

Qui tutto sembra una specie di tradizione, dopo trent’anni tutto
in questo luogo di villeggiatura è rimasto all’altezza.
Sto osservando un uomo che una volta chiamavano femminuccia.
Era il ragazzino più bello della classe,
un bel maschietto, altro che femminuccia.
E adesso, l’ora di pranzo, secondo l’abitudine
dei déjà vu sofisticati,
nel giardino estivo del ristorante
con belvedere sulle cime di fronte
vedo lo stesso maschietto da trent’anni mio compagno di classe
che accetta la stessa beffa dai compagni burloni:
“femminuccia”, “donnetta”.

Li ignoro, stringo la penna tra le dita
e guardo altrove come se fossi distratta:
parlare di generi infastidisce.

.

След клането

Когато стигнахме видях,
че сградата, предназначена за хотел,
е с три етажа по-висока от
манастирчето Свети Панталеймон.
Някаква родственица на попа ни отвори.
Бяха заклали прасе,
вътре някъде пълнеха суджуци –
жената димеше от бързане, не спираше да говори:
Преди нас други туристи домъкнали кученце.
То скимтяло, спъвало се в краката ѝ,
и толкова досадно ѝ било зъзненето му.
Къдрите ѝ сега висяха неутешимо
като оголени саби..

Al macello

Quando siamo arrivati ho visto
che l’albergo era di tre piani
più alto del piccolo convento San Pantaleimon.
Una parente del padre ci ha aperto la porta.
Da poco avevano squartato un maiale,
da qualche parte dentro riempivano salcicce,
la donna era affaccendata, non smetteva di parlare:
altri turisti avevano portato un cagnolino
uggiolava e si arrampicava sulle sue gambe
le infastidiva il suo tremare di freddo.
I suoi riccioli appendevano inconsolati
come spade fuori dalle guaine.

.
© Testi di Ekaterina Grigorova
© Traduzione di Emilia Mirazchiyska e Alessio Alessandrini

 

(altro…)

Alcune poesie di Ekaterina Grigorova (tradotte da Emilia Mirazchiyska)

 

Имах талант да плача за всички вас,
които бяхте двама в началото. После станахте повече,
все повече и по-малко от това. Накрая никой нямаше да умре.
Но да не преувеличаваме, защото можех да забравям най-важното.
Как стигнах до теб все пак не е чудо, а обикновена история.
Аз бях повърхностна и лековерна, съвсем повърхностна,
но не добра, а нежна и свирепа;
и не за любовта, тогава не, а за летежа на тялото.
То свистеше, зъбите чаткаха като копита, както сега
от бруксизма нещо екне.
Но да не преувеличаваме: мракът не винаги помага на крадците.
Въпреки че съм ужасена от сънищата предупредителни,
от тях повече, отколкото от предупреждението,
понякога нощите са пълни с хиацинт, хиацинт,
И макар да има натрапчивост и коварство в думата,
нека не преувеличваме нейното съвършенство..

Avevo un talento per piangere tutti voi
eravate due all’inzio, poi vi siete moltiplicati
sempre di più ma non importava. Alla fine nessuno moriva.
Ma non dimentico mai l’essenziale.
Come sono arrivata da te non è miracolo, ma una storia qualunque.
Ero superficiale e credulona, frivola assai,
buona no, ma dolce e feroce;
non per l’amore, allora no, ma per il volo del corpo.
Fischiava, i denti picchietavano come zoccoli, ora
dal brusio qualcosa rieccheggia.
Non sempre il buio aiuta i ladri
Anche se terrorizzata dai sogni premonitori
− più dai sogni che che dal monito −
le notti sono piene di giacinti e giacinti
c’è qualcosa di ossessivo e perfido
nella parola e non si può esagerare la sua perfezione.

.

вашите ръце ми показаха какво да виждам
от ръцете ви какво да не виждам когато се уча
да бъда пътуващ път и да не бъда нито той
нито аз понеже вашите ръце дариха тези куполи
бетона и пълноводните улици
милосърдието за приют на наказанието
го направиха ръцете ви не за мен
но чуйте само как им благодаря и не проклинам
което някога обичах.

le vostre mani mi mostravano cosa vedere
delle vostre mani e cosa non vedere quando imparo
mentre sono il viaggio e non sono più io
le vostre mani ci hanno regalato queste casematte
il cemento armato e le vie inzuppate d’acqua
la misericordia ospizio per martiri
fatto dalle vostre mani non sono io lì
ma ringrazio lo stesso e non maledico
quello che una volta amai (altro…)

Da ‘La natura selvaggia’ di Beloslava Dimitrova

 

L’oceano si spacca
diviene rifugio dei sensi
ci raggeliamo
io le altre persone
uccelli e animali
aspettiamo
che il Mondo ricominci
daccapo

 

Natura

realmente nessuno è stato ucciso
ognuno salta volontariamente
alcuni figli molto bravi
sono divenuti tossicodipendenti
i pazzi si arrampicano sulle pareti
avanzano con movimenti rotatori
questo non ha alcun senso
non ho svegliato nessuno
prendi questo veleno
avvicinalo alla tua bocca
mentre sei incinta
ti supplico

 

(altro…)

da “La pioggia fuori” di Ekaterina Josifova

di Ekaterina Josifova

La pioggia fuori

IN CERCHIO


Jack London, l’allegro Jack, l’uomo di successo,
forse segretamente annoiato
—–dagli uomini forti e dai lupi
(e un po’ prima della fine)
scrisse approssimativamente una cosa del genere:
In una clinica psichiatrica,
di pomeriggio, in un momento vuoto
(all’incirca,
—-quando inizia a riempirsi il circolo)
ogni giorno una grassa, una brutta,
———-ragazza minorata,
seduta beatamente con le mani in grembo,
———-in cerchio con un’altra
decina di grasse, brutte
———-ragazze minorate,
dice:
“Quanto sono fortunata
———-a non essere minorata.”
Poco dopo un’altra grassa,
———-brutta, ragazza
minorata dice:
“Quanto sono fortunata
———-a non essere minorata.”
Dopo un altro po’ si sente la terza:
“Quanto sono…”
E così
via.


BENESSERE


Più di quanto gli serve ha qualcuno.
Altri sanno più di quanto comprendono.
Noi abbiamo ugualmente e ugualmente sappiamo
il benessere cos’è:
nutrirsi
e che te ne resti.


MI METTO IN UNA POSIZIONE COMODA


Sul divano, il cuscino, la coperta morbida,
i libri.
Anche l’illuminazione è buona.
Non viene nessuno,
ma non perdo la speranza
che entri e che dica
in tono di rimprovero:
anche questo governo è caduto,
e tu leggi Lao Tsu.
Al che rispondo:
esattamente.


LA PIOGGIA FUORI


Picchietta, s’infittisce.
È piacevole
che t’arrivi qualcuno un po’ così
da lontano, dall’alto.


UN GRIDO


Non è così vicino, non può capire uno
Che è un grido umano?
Può essere un uccello notturno o un uccello in generale
Che imita
Il grido umano,
Un uccello canterino
O qualcosa di totalmente diverso, ad esempio
Un grido umano
immaginato
o
un grido umano, ma
addormentato, un grido nel sonno e
quindi niente di male,
è
solo qualcosa di notturno,
l’ho sentito.




*Tutti i testi sono tratti da Ekaterina Josifova, La pioggia fuori, Valigie Rosse 2013. Le traduzioni sono a cura di Alessandra Bertuccelli, con la collaborazione di Andrea Inglese e Giacomo Trinci.


Ekaterina Josifova (Kjustendil, 1941) è una delle figure più significative della poesia bulgara contemporanea. È autrice di 13 raccolte poetiche e di due libri di narrativa per l’infanzia. Nata a Kjustendil, si è laureata presso l’Università di Sofia “S. Clemente di Ohrida”. I suoi libri di poesia sono stati pubblicati in Ungheria, Slovenia, Macedonia, Francia e ora anche in Italia. Ekaterina Josifova è l’autrice di cui le ultime generazioni di poeti bulgari subiscono una fortissima e permanente influenza. Ciò avviene in modo del tutto gratuito: è infatti la persona scelta dai giovani poeti come colei che incarna il senso, il significato e l’irrevocabilità dell’Arte poetica.