Giorno: 16 dicembre 2018

I poeti della domenica #314: Erik Lindner, La tramontana

La tramontana

Sulla riva riposa il palombaro nella propria storia
e disegna la scogliera spoglia dietro la spiaggia.
Il vento taglia la storia e liscia e leviga
le foglie dei platani – il telaio della finestra.

Per sentire questa storia sono venuto con il vento.
Il viaggio raccontava un uomo era passato al di là del monte
e la storia finì in un vicolo cieco sul mare. Il vento

fa il signore sulla sua tomba. E il palombaro resta
incastrato tra le pietre, gli assistenti riemergono
e il vento schiaccia l’ondeggiare il mare.

Il palombaro dipinge raffiche di vento sulla riva.
La scogliera fiorisce. E la tomba è un gradino
verso il corallo in una spelonca sul fondo
sopra la stampa colorata della tendina a fiori.

De tramontane

Voor de kust rust de duiker in zijn verhaal
en tekent kaal de bergwand aan het strand.
De wind snijdt het verhaal en slijt en slijpt
bladeren van de platanen – het raamkozijn.

Ik kwam met de wind mee voor dit verhaal.
De reis vertelde een man liep over de berg
en het verhaal loopt dood op zee. De wind

speelt heer op zijn graf. En de duiker raakt
bekneld tussen het steen, de helpers duiken
op en de wind verplettert de deining de zee.

De duiker schildert windvlagen voor de kust.
De bergwand bloeit. En het graf is een trede
naar het koraal in een spelonk op de bodem
boven de kleurgravure van het bloemgordijn.

Edizione di riferimento: Erik Lindner, Fermata provvisoria. Tijdelijke halte. Poesie, Traduzione di Pierluigi Lanfranchi, Edizioni CFR 2013, p. 23

I poeti della domenica #313: Malgorzata Hillar, Euridice

Euridice

Risvegliava per lei
la segala notturna
perché sfiorasse
i suoi fianchi

La vestiva
di nero odore
di trifoglio

Mutava i suoi capelli
in fiamme

Quando la fecero sprofondare
nell’Ade
non le andò
dietro

Fuggì
chiudendosi le orecchie
alla sua invocazione
di aiuto

Quando tornò
toccò i suoi capelli

Non si erano mutati
in fiamme

Erano come erba morta

Disse
Non sei Orfeo
Sei un prestigiatore
che tira fuori i conigli
da un orecchio

Eurydyka

Budził dla niej
nocne żyta
aby łasiły się
do jej bioder

Ubierał ją
w czarny zapach
koniczyny

Zamieniał jej włosy
w płomienie

Kiedy strącono ją
do Podziemi
nie poszedł
za nią

Uciekł
zamykając uszy
na jej wołanie
o ratunek

Kiedy wrócił
dotknął jej włosów

Nie zamieniły się
w płomienie

Były jak umarła trawa

Powiedziała
Nie jesteś Orfeuszem
Jesteś sztukmistrzem
który wyciąga z ucha
króliki

Edizione di riferimento: Malgorzata Hillar, 20 poesie. Testo polacco a fronte. Traduzione e nota introduttiva di Paolo Statuti. Note critiche di Luca Benassi, Anna Maria Bonfiglio, Gianmario Lucini, Giuseppe Panella, Liliana Zinetti, Lucio Zinna, Edizioni CFR 2013, pp 31-32